ارزيابي اثرات مسائل اجتماعي و اقتصادي بر انسجام اجتماعي عشاير (مطالعۀ موردي: عشاير ايل شاهسون دامنه‌هاي كوه سبلان)

كوچندگي از گذشته‌هاي دور يكي از شيوه‌هاي معيشت در سرزمين ايران بوده است. علي­رغم اينكه اين شيوۀ زندگي در دوره‌هاي مختلف تغييراتي كرده است، اما شدت و ضعف آن علاوه بر دام و مرتع، منشاء اجتماعي، سياسي و امنيتي نيز داشته است. بنابراين بررسي انسجام اجتماعي و فرهنگي عشاير حائز اهميت فراواني است. جامعۀ آمـاري منطقۀ مورد نظر 70 نفر بوده­ است كه با استفاده از فرمول كوكران تعداد 58 نمونه (نفر) انتخاب گرديد. ابزار تحقيق پرسش­نامه بوده و روش جمع­آوري اطلاعات با استفاده از تكنيك‌هاي مشاهده، مصاحبه انجام گرفت. براي اندازه­گيري انسجام اجتماعي از 5 گويه استفاده شده است كه در داخل پرسشنامه­ها گنجانده شده بودند و شامل رعايت حقوق عرفي، اعتماد درون­گروهي، اعتماد قومي و محلي، اعتماد و ميزان آگاهي از طرح­هاي ارائه شده از طرف دولت، حمايت قانون است. ميزان ضريب الفاي كرونباخ براي انسجام اجتماعي 88/0 بدست آمده و با استفاده از نرم افزار SPSS ميزان همبستگي انسجام اجتماعي از طريق آزمون پيرسون با فاكتورهايي مانند، سابقه بهره­برداران، ميزان درآمد سالانه از دامداري و تعداد دام مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. نتايج به­دست آمده نشان مي­دهد بين ميزان انسجام اجتماعي با ميزان درآمد سالانه از دامداري و سابقۀ بهره­برداران رابطه مستقيم معني­دار و با تعداد دام رابطه عكس معني­داري وجود دارد. كه اين نشان‌دهندۀ رابطۀ تنگاتنگ جامعۀ عشايري با انسجام اجتماعي آن­هاست. پس نيازهاي جامعه عشايري بايد در قالب انسجام اجتماعي آن­ها تأمين‌شود. در آخر به نظام عشايري كشور بايد به­صورت يك ميراث فرهنگي نگريست و نبايد آن را با شاخص­هاي‌توسعۀ امروزي سنجيد.