فرزندخواندگي در پرتو قوانين داخلي و رويه قضائي محاكم انگلستان

فاقد عنوان لاتين

نظام حقوقي انگلستان از حيث استفاده از ابزارها و تمهيدات نوين جهت حمايت از كودكان بي‌سرپرست يا بد سرپرست يكي از نظام­ هاي مترقي و با سابقه در اتحاديه اروپا محسوب مي ­شود. در پژوهش حاضر مشاهده خواهد شد كه فرآيند فرزندخواندگي در نظام حقوقي انگلستان، يك فرآيند دو مرحله­اي مي­ باشد. مرحلة اول جداسازي كودك به صورت محدود و موقت از والدين و خانواده طبيعي و مرحلة دوم صدور دستور (نهايي) فرزندخواندگي مي ­باشد. قانون­گذار انگلستان به واسطة وجود متغيرهاي فراوان از جمله حساسيت­ هاي اجتماعي، روانشناسي و... صرفاً به تعيين قواعد و اصول كلي پرداخته است و در مقابل محاكم انگلستان از طريق رويه قضايي، وظيفه وضع مقررات و قواعد جزئي و مشخص را بر عهده گرفته ­اند. در همين راستا محاكم انگلستان با در نظر گرفتن اصل اولويتِ رفاه كودك نسبت به ساير مسائل، قاعده قطعي و زوال­ناپذير بودن دستور (نهايي) فرزندخواندگي را ايجاد نمودند كه بنا به دلايلي مورد انتقاد قرار گرفته است.