بررسي كيفيت زندگي سالمندان تحت پوشش مراكز بهداشتي - درماني استان اصفهان و ارتباط آن با افسردگي و شاخص توده‌ي بدني

مقدمه: چالش اصلي بهداشت عمومي در قرن بيستم، «افزايش اميد به زندگي» بود، در حالي كه چالش اصلي در قرن بيست و يكم، «‌زندگي با كيفيت بهتر» است. هدف از زندگي سالمندان، ‌نه تنها عمر طولاني و زنده بودن آن‌ها، ‌بلكه بهبود كيفيت زندگي آنان مي‌باشد. هدف از انجام مطالعه‌ي حاضر، بررسي چگونگي كيفيت زندگي سالمندان و ارتباط آن با افسردگي و شاخص توده‌ي بدني (BMI يا Body mass index) در استان اصفهان بود. روش‌ها: مطالعه‌ي حاضر، توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي بود كه در سال 1389 بر روي 637 سالمند در استان اصفهان به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي خوشه‌اي چند مرحله‌اي تصادفي انجام شد. اطلاعات كيفيت زندگي و نمره‌ي افسردگي بر اساس پرسش‌نامه‌هاي كيفيت زندگي 36 موردي و مقياس افسردگي سالمندان جمع‌آوري شد. اطلاعات با استفاده از نرم‌افزار SPSS به روش آمار توصيفي و آزمون‌هاي t، ANOVAOne-way و نيز آزمون‌هاي ضريب همبستگي Spearman و Pearson مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: ۶۳۷ سالمند با ميانگين سني 6/32 ± 68/74 سال (بالاترين سن ۸۹ سال) در مطالعه وارد شدند. ميانگين نمره‌ي كيفيت زندگي 20/60 ± 54/56 بود. مرد بودن، سن پايين‌تر و افزايش سطح تحصيلات، با كيفيت زندگي و برخي از ابعادآن ارتباط مستقيمي داشت و تنها در بعد فعاليت فيزيكي با BMI رابطه‌ي معكوس مشاهده شد. نتيجه‌گيري: كيفيت زندگي سالمندان در حد متوسط است و نياز به توجه بيشتري دارد. مطالعه‌ي حاضر در راستاي مطالعات قبلي است كه در آن، كيفيت زندگي با افزايش سن، زن بودن و تحصيلات پايين‌تر كاهش نشان داد. همچنين، از نظر وضعيت رواني، رابطه‌اي ميان افسردگي و ابعاد كيفيت زندگي مشاهده نشد كه مي‌تواند نشان دهنده‌ي تعدد عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي سالمندان باشد.