اثربخشي شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر افزايش كيفيت زندگي و كاهش نشانه‌هاي روان‌شناختي بيماران مبتلا به Multiple Sclerosis (MS)

مقدمه: كيفيت زندگي، يك ساختار چند بعدي شامل سلامت جسماني، وضعيت روان‌شناختي، سطح استقلال و روابط اجتماعي است. همچنين، نشانه‌هاي روان‌شناختي شكايات جسماني، حساسيت بين فردي، وسواس اجباري، افسردگي، اضطراب، ستيزه‌جويي، ترس مرضي، افكار پارانوئيد و روان‌پريشي را مي‌سنجد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر افزايش كيفيت زندگي و كاهش نشانه‌هاي روان‌شناختي بيماران مبتلا Multiple sclerosis (MS) بود. روش‌ها: در اين پژوهش، از طرح شبه آزمايشي پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گمارش تصادفي استفاده شد و انتخاب، بر اساس نمونه‌گيري تصادفي بود؛ بدين صورت كه 30 بيمار مبتلا به Multiple sclerosis به صورت تصادفي انتخاب شدند و در گروه‌هاي مورد (15 نفر) و شاهد (15 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان در گروه مورد، 8 جلسه (هر جلسه 90 دقيقه) شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي را دريافت نمودند. ابزار گرداوري داده‌ها در اين پژوهش، عبارت از پرسش‌نامه‌ي كيفيت زندگي (Quality of Life Questionnaire يا QLQ) و پرسش‌نامه‌ي نشانگان مختصر (Brief Symptom Inventory يا BSI) بودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS و آزمون ANCOVA مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: با اجراي شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي در بيماران MS، تغييرات حاصل از ميانگين نمرات بيماران در زير مقياس‌هاي متغير كيفيت زندگي براي بعد سلامت جسماني 40/40 و سلامت روان 44/01 بود. همچنين، اين تغييرات ناشي از مداخله‌ي ذهن‌آگاهي براي مؤلفه‌هاي پرخاشگري 3/20، اضطراب 3/60، حساسيت فردي 3/00، شكايت جسمي 3/20 و افسردگي 2/40 به دست آمد. نتيجه‌گيري: شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي، رويكردي كارآمد و مبتني بر شواهد براي مداخله‌ي روان‌شناختي در بيماران مبتلا به Multiple sclerosis مي‌باشد