بررسي تأثير هايپوناترمي بر پيش‌آگهي بيماران دياليز صفاقي مبتلا به پريتونيت

مقدمه: هايپوناترمي به عنوان يك نشانگر پيش‌آگهي ضعيف در بسياري از بيماري‌ها شناخته مي‌شود. پريتونيت، شايع‌ترين عارضه و عامل اصلي مرگ و مير بيماران دياليز صفاقي مي‌باشد. از اين رو، مطالعه‌ي حاضر با هدف بررسي تأثير هايپوناترمي بر پيش‌آگهي بيماران دياليز صفاقي مبتلا به پريتونيت انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي مورد- شاهدي، تعداد 30 بيمار دياليز صفاقي با پريتونيت و هايپوناترمي و همچنين، 30 بيمار دياليز صفاقي با پريتونيت و سطح طبيعي سديم به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. ميزان مرگ و مير، بستري و عود پريتونيت به عنوان پيشامدهاي مطالعه ارزيابي شدند. همچنين، مشخصات دموگرافيك و آزمايشگاهي و پاتوژن‌هاي پريتونيت آناليز شدند. يافته‌ها: تفاوت معني‌داري در طول مدت دياليز، پاتوژن‌هاي پريتونيت و ميزان باقي‌مانده‌ي فعاليت كليه قبل و بعد از پريتونيت بين دو گروه وجود نداشت (05/0 P). همچنين، مقايسه‌ي پيشامدها بين دو گروه نشان داد كه تفاوت معني‌داري در ميزان مرگ و مير، بستري و عود پريتونيت وجود نداشت (05/0 P). سطح پروتئين واكنش مرحله‌‌ي حاد در بيماراني كه فوت كردند، بيشتر از بيماراني بود كه به درمان خود ادامه دادند (02/0 = P). نتيجه‌گيري: سطح سرمي سديم حين پريتونيت يك عامل پيش‌بيني كننده‌ي مستقل براي ميزان مرگ و مير، بستري و عود پريتونيت در بيماران با پريتونيت وابسته به دياليز صفاقي نمي‌باشد. با اين وجود، مطالعات بيشتر براي اثبات نقش دقيق سديم در پيش‌آگهي پريتونيت وابسته به دياليز صفاقي لازم است.