نقش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودشفقتي در پيش‌بيني افسردگي، اضطراب و استرس بيماران مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: با توجه به شيوع بالاي اختلالات روان‌پزشكي در بيماران مبتلا به ديابت و ارتباط بين مؤلفه‌هاي انعطاف پذيري روان‌شناختي و خودشفقتي با افسردگي، اضطراب و استرس، هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي نقش پيش‌بيني كنندگي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودشفقتي بر افسردگي، اضطراب و استرس بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در شهر خرم‌آباد بود. روش‌ها: پژوهش حاضر مقطعي و از نوع همبستگي بود. شركت كنندگان در پژوهش، 102 نفر زن و مرد مبتلا به ديابت نوع 2 بودند كه با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس از مراكز درماني سطح شهر انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسش‌نامه‌ي خودشفقتي، پرسش‌نامه‌ي پذيرش و عمل و پرسش‌نامه‌ي افسردگي، اضطراب و استرس بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها، از ضريب همبستگي Pearson و Regression گام به گام و همچنين، نرم‌افزار SPSS استفاده شد. يافته‌ها: بين انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودشفقتي با متغيرهاي افسردگي، اضطراب و استرس، رابطه‌ي منفي معني‌داري وجود داشت (0.05 P). همچنين، خودشفقتي متغيرهاي اضطراب و استرس را بهتر تببين كرد و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي، تنها متغير افسردگي را بهتر تبيين كرد. نتيجه‌گيري:به طور كلي، افرادي با خودشفقتي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي بالاتر، افسردگي، اضطراب و استرس كمتري دارند. از اين رو، انجام اقدامات مناسب براي افزايش شفقت نسبت به خود و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي در بيماران مبتلا به ديابت پيشنهاد مي‌شود.