بررسي مداخله‌ي تمرين هوازي بلند مدت بر حافظه‌ي اجتنابي غير فعال موش‌هاي صحرايي نر

مقدمه: تأثير تمرين‌هاي استقامتي در بهبود عملكرد مغز (هيپوكامپ) با تأكيد بر يادگيري و حافظه، قابل تأمل است. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي بيشتر اين نقش بر حافظه‌ي كوتاه مدت و يادگيري اجتنابي است. روش‌ها: در اين مطالعه، 30 سر موش صحرايي نر نژاد Wistar، در 3 گروه ده‌تايي شامل گروه تمرين هوازي، گروه‌ شاهد و گروه كنترل بودند كه به ‌طور تصادفي تفكيك شدند. موش‌هاي صحرايي با شدت كار زير بيشينه به مدت 60-20 دقيقه و هفته‌اي 5 روز براي ده هفته، روي تردميل دويدند. سنجش يادگيري و حافظه‌ي اجتنابي غير فعال با استفاده از Shuttle box انجام شد. ميانگين تغييرات يادگيري و حافظه‌ي اجتنابي در آغاز و زمان‌هاي صفر، 12 و 24 ساعت پس از شوك الكتريكي در گروه‌هاي سه‌گانه به روش‌هاي Repeated measures ANOVA و One-way ANOVA مقايسه گرديد. يافته‌ها: مداخله‌ي ورزش هوازي، تغييرات معني‌دار حافظه‌ي اجتنابي بين گروهي را در زمان‌هاي 12 و 24 ساعت پس از اعمال شوك الكتريكي نشان داد. 12 ساعت پس از شوك، اختلافات معني‌داري بين گروه‌هاي كنترل و ورزش (0.010 P)، شاهد و ورزش (0.001 P) مشاهده شد. همچنين، 24 ساعت پس از شوك، اختلافات معني‌داري در گروه‌هاي كنترل و ورزش (0.050 P)، ورزش و شاهد (0.010 P) وجود داشت. در گروه ورزش با مقايسه‌ي درون گروهي بين زمان‌هاي صفر، 12 و 24 ساعت بعد از شوك، اختلاف معني‌داري مشاهده نشد (0.050 P). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد كه ورزش استقامتي با شدت‌هاي معادل 75-50 درصد درصد بيشترين اكسيژن مصرفي، تأثير مثبت بر تثبيت يادگيري و حافظه‌ي اجتنابي غير فعال موش‌هاي صحرايي نر دارد كه احتمال مي‌رود از بهبود عملكرد مغز (هيپوكامپ) حكايت دارد.