حقوق بنيادين زنداني در پرتو اسناد فراملي اروپايي

فاقد عنوان لاتين

كرامت و ارزش بالاي انسان به عنوان مهم‌ترين ارزش حيات آدمي در همه ابعاد زندگي وي رسوخ كرده است. حيثيت حقي بنيادين براي انسان رها از فشار و آزاد، محسوب ميشود؛ اما انسان دربند و زنداني نيز بايد از حقوق اوليه و بنيادين برخوردار گردد. در نظام حقوق داخلي، ارزش‌هايي تحت عنوان حقوق بنيادين، به نظام حقوق بين‌الملل راه يافته و همچنين امروزه اساسي سازي حقوقي، مولد و بنيانگذار فرآيندي شده كه نُرم‌هاي فراملي جهاني و منطقه‌اي به حقوق داخلي راه يافته‌اند. حقوق بنيادين زنداني يكي از اين مقوله هاست كه در سطح منطقه اي، هنجارسازي شده و نظام‌هاي حقوق داخلي را به تبعيت از خود وادار ساخته است. شناسايي حقوق مذكور و اِعمال شيوه‌هاي پيش‌بيني شده براي ارتقاء آن، موضوعي است كه در سال‌هاي اخير، شوراي اروپا بدان توجه ويژه داشته است. همچنين كنوانسيون اروپايي حقوق بشر در بندهاي مختلف مراحل پيش دادرسي، دادرسي و پس از آن يعني اعمال حق حبس، حداقل استانداردهايي را براي رفتار با زنداني در نظر داشته كه كشورهاي عضو نيز از آن تبعيت نموده‌اند. در اين پژوهش نگارنده، با تكيه بر حقوق بنيادين زنداني مندرج در مجموعه قواعد حداقل استاندارد در رفتار با زندانيان، به شيوه توصيفي تحليلي، به نحوه انعكاس حقوق مزبور در اسناد فراملي اروپايي پرداخته است.