بررسي آداب و رسوم سوگواري در شاهنامه فردوسي و مقايسه آن با آداب مذكور در بين اقوام لر بختياري و لر كوچك

در فرهنگ سنتي ما همواره مراسم آييني و اسطوره‌اي با مفاهيم متنوع برگزار شده‌اند. سوگواري از اعمالي است كه دنباله‌رو آيين كهن و بازتاب اساطير كهن ايران است. اين آيين در شاهنامه به صورت گسترده در ميان داستان‌هاي شورانگيز بيان شده است. به دنبال كشته شدن و يا مرگ شخصيتي در شاهنامه ناله و خروش و نوحه‌سرايي به شكلي جانسوز بيان مي‌شود. همچنين ديگر اعمال سوگواري از جامه دريدن و نگونسار كردن كوس و تبيره تا آتش برسرريختن و گنج و كاخ را به آتش كشيدن و ... همچنين آداب مربوط به تدفين و خاكسپاري به طور كامل نشان داده شده است. سوال‌هاي اساسي در اين مقاله آن است كه چه همانندي و ناهمانندي‌هايي بين روايات داستاني شاهنامه و واقعيت‌هاي تاريخي درباره آيين‌هاي سوگ نزد اقوام كهن و باسابقه ايراني بختياري‌ها وجود دارد. نتيجه اين تحقيق بيان مشابهت اين سنت‌ها و مراسمي است كه با ارايه شواهد در اين دو فضا رخ مي‌دهد.