تحليلي بر مناط بدعت و مشروعيت مناسك عزاداري

عزاداري و برپايي مجالس به‌پاس تعظيم و احترام فرد يا گروهي است، كه در قالب مداحي سخنراني، سينه‌زني و غيره انجام مي‌شود. همچنين به دليل نقش سازنده فردي و اجتماعي و فرهنگي آن، جايگاه ويژه‌اي در مكتب اسلام و سيره اهل‌بيت دارد. اما برخي اعمال خارج از توصيه‌ها و احكام دين در مراسم‌هاي عزاداري كه به نام دين و به عنوان دستور ديني معرفي و عمل شود بدعت محسوب شده و ضروري است نحوه عزاداري‌ها اصلاح و بدعت‌ها از آن زدوده شود. اين تحقيق با هدف بررسي مناط بدعت و مشروعيت مناسك عزاداري به روش توصيفي – تحليلي انجام شد. نتايج بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه گريه كردن، نوحه سرايي و مرثيه خواني و عزاداري طبق آيات قرآن احاديث شيعه و سني براي اهل بيت (ع) نه تنها ممنوع نيست بلكه داراي فضيلت خاصي است كه اين فضيلت شامل تعزيه داران واقعي خواهد گرديد. و نيز از مصاديق شعائر الهي، مودّت و محبّت به اهل بيت عليهم السّلام و مبارزه با ظلم و ستم است كه در قرآن به آنها سفارش شده است و مي‌توان مشروعيت عزاداري را در اسلام اثبات كرد. اما در زمينه بروز بدعت‌ها و خرافات در عزاداري مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه از نظر اكثر فقهاي عظام حكم اوليه در مورد بدعت‌ها از جمله قمه زني و هر نوع عمل نامتعارف در عزاداري‌ها، حرمت است و در هيچ يك از فرمايش معصومين (ع) پيرامون فضيلت عزاداري بر امام حسين (ع) به امري غير از گريه كردن و زيارت كردن قبر مطهّرشان توصيه نشده است .