مروري بر تاريخ آموزش معماري داخلي در ايران؛ تغييرات برنامه آموزشي در دوره تكوين

براي تاريخ هر چيز دو وضعيت را مي‌توان متصور شد. اول تاريخ به معني خود گذشته است و دوم تاريخي كه مورخ مي‌نويسد. سابقۀ آموزش رشته معماري داخلي در ايران از تاريخ در معناي نوشته شده آن محروم است، اما نمي‌توان آن را نابوده گرفت و به امر آموزش سرگرم ماند. بررسي تاريخ آموزش جنبه‌هاي متفاوتي دارد و شامل دوره‌هاي زماني مختلفي مي‌شود. مادامي‌كه سير كلي روشن نباشد، تعيين جنبه‌ها و دوره‌هاي زماني ناممكن است. در اين مقاله تلاش شده است با واكاوي اسناد، به دور از هرگونه نگاه انتقادي و تحليلي روايت تاريخي منسجمي از آموزش معماري داخلي در ايران بيان و دوره‌هاي زماني مختلف آن مشخص گردد. پس از بازيابي سابقه، برنامۀ آموزشي به‌عنوان يكي از مهم‌ترين اركان آموزش در دوره تكوين بررسي شده است. منابع پژوهش تركيبي از اسناد نوشتاري و شفاهي است. با توجه به آنكه اسناد نوشتاري محدود و پراكنده است و تصوير روشني از گذشته به دست نمي‌دهد. بازيابي اطلاعات با محوريت اسناد شفاهي ميسر بوده و از فنون تاريخ شفاهي بهره گرفته شده است. پس از مرور و جمع‌بندي اسناد مشخص مي‌شود كه براساس معيار استمرار در آموزش، آموزش معماري داخلي در ايران را مي‌توان به دو دوره تكوين و تجديد تقسيم كرد. دوره تكوين خود شامل دو بخش ثبات و بحران مي‌شود. برنامه آموزشي در هر يك از دوره‌ها تغييراتي دارد. بيشترين تغيير در زمينۀ درس‌هاي عمومي دوره كارشناسي صورت گرفته است.