اثر توسعه گردشگري عشايري بر شاخص‌هاي معيشت پايدار مرتعداران (مطالعه موردي: مناطق عشايري لار، البرز مركزي)

ايجاد فعاليت‌هاي اقتصادي جنبي و تلفيقي در بهبود وضعيت معيشت و اقتصاد عشاير مؤثر خواهد بود. توسعه بوم گردي مي‌تواند پاسخي به اين نياز عشاير باشد. اين تحقيق كه در منطقه لار البرز مركزي انجام شده به مقايسه و اولويت بندي آثار توسعه گردشگري عشايري بر شاخص هاي معيشت پايدار بهره برداران مي پردازد. سپس با استفاده از فرآيند تحليل سلسله مراتبي (AHP) و با در نظر گرفتن تجربيات و ديدگاه هاي كارشناسان و بهره برداران به مقايسه و اولويت بندي شاخص هاي معيشت پايدار تحت تأثير توسعه بوم گردي در مناطق عشايري پرداخته است. همچنين پس از اولويت بندي معيارها و شاخص‌هاي معيشت پايدار، جهت مقايسه ميانگين رتبه اولويت هاي كارشناسان و بهره برداران از آزمون اختلاف ميانگين استفاده شده است. نتايج نشان داد كه از ديدگاه كارشناسان، سرمايه طبيعي و اكولوژيكي با وزن نهايي (0.35) و از ديدگاه بهره برداران، سرمايه اقتصادي با وزن نهايي (0.39) بيشترين تأثيرپذيري را از توسعه گردشگري عشاير به خود اختصاص خواهند داد و ساير معيارها در رتبه هاي بعدي قرار دارند. همچنين نتايج مقايسه نظرات كارشناسان و بهره برداران نشان داد كه ديدگاه هاي اين دو گروه، در 14 شاخص از جمله؛ آلودگي هاي زيست‌محيطي، حضور حيات وحش، تنوع گونه هاي گياهي، اعتماد عشاير به يكديگر، حضور و نقش زنان، سطح اشتغال، تنوع محصولات توليدي، ايجاد بازارچه ها، و دسترسي به برق و تلفن، داراي اختلاف معني داري با يكديگر مي باشد. لذا نتايج بيانگر عدم همسويي ديدگاه هاي دو گروه كارشناسان و بهره برداران بوده كه نشان مي دهد، پيش از اعمال سياست گذاري جهت توسعه بوم گردي، لازم است ديدگاه كارشناسان و بهره برداران به هم نزديك شده و با توجه به آن مديريت صحيح و اصولي در اين بخش اعمال شود.