مقايسه اثر تمرين چشم ساكن و ذهن ساكن بر يادگيري مهارت پرتاب دارت

هدف پژوهش حاضر تعيين اثر تمرين چشم ساكن و ذهن ساكن بر يادگيري پرتاب دارت بود. سي مرد جوان با ميانگين سني 3.28 ±24.53 سال به شيوه در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي به 3 گروه چشم ساكن، گروه ذهن ساكن و گروه كنترل تقسيم شدند. اجراي اين پژوهش شامل پنج مرحله پيش‌آزمون، تمرينات به دو شيوه چشم ساكن و ذهن ساكن، يادداري اول، آزمون تحت فشار و يادداري دوم بود. براي تحليل داده‌ها از آمار توصيفي و روش هاي آماري آزمون تحليل واريانس مركب و آزمون تعقيبي بنفروني استفاده شد. نتايج نشان داد مقادير خطاي شعاعي براي تمام گروه ها در اثر تمرين كاهش يافته بود(0.001p=). علاوه براين، خطاي شعاعي پرتاب دارت براي گروه چشم ساكن به نسبت گروه هاي ديگر كاهش بيشتري يافته بود(0.001=P)، همچنين اين كاهش در گروه ذهن ساكن بيشتر از گروه تمرين بدني بود(0.001=P). علاوه براين، نتايج نشان داد تنها گروه چشم ساكن و ذهن ساكن توانستند عملكرد خود را در آزمون تحت فشار حفظ كنند(0.001=P). نتايج پژوهش حاضر، دو نوع تمرين چشم ساكن و ذهن ساكن را به عنوان ابزاري براي ايجاد شرايط يادگيري پنهان، پيشنهاد مي كند.