تأثير آموزش اختصاصي‌سازي حافظه سرگذشتي بر افسردگي و نشخوار فكري اشتراكي در دانشجويان افسرده

مقدمه: كاهش خاص‌ بودن حافظه به عنوان يكي از فرآيند‌هاي شناختي اصلي در افسردگي مطرح شده ‌است. هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير آموزش اختصاصي‌سازي حافظه سرگذشتي بر افسردگي و نشخوار فكري ‌اشتراكي در دانشجويان دختر افسرده دانشگاه اصفهان‌ در سال تحصيلي 97-96 بود. روش كار: اين پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون_پس آزمون همراه با پيگيري دو ماهه بود. تعداد 20 نفر از دانشجويان دختر افسرده به شيوه هدفمند انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار‌ داده ‌شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي بك -نسخه دوم، پرسشنامه نشخوار فكري اشتراكي بود. گروه آزمايش آموزش اختصاصي‌سازي‌ حافظه سرگذشتي را به مدت 5 جلسه هفتگي، دريافت كردند و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس انجام گرفت. يافته‌ها: بر طبق نتايج، آموزش اختصاصي‌سازي‌ حافظه سرگذشتي منجر به بهبود افسردگي در مرحله پس‌آزمون و پيگيري در گروه آزمايش شده است (P 0/05). همچنين نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش اختصاصي‌سازي‌ حافظه سرگذشتي تأثير معناداري بر نشخوار فكري اشتراكي گروه آزمايش در مرحله پس‌آزمون و پيگيري نداشته است. نتيجه‌گيري: به طور كلي، مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش اختصاصي‌سازي ‌حافظه سرگذشتي روش مؤثري براي كاهش افسردگي است و با توجه به سهولت و تعداد كم جلسات اين آموزش، مي توان از آن در كنار ساير درمان‌ها براي كاهش آسيب‌پذيري به افسردگي سود جست.