گردشگري طبيعي درماني؛ جريان گردشگري از مركز به پيرامون (نمونه موردي: شهرستان اروميه)

گردشگري‌درماني شاخه‌اي از گردشگري پزشكي است كه از گذشته در بين مردم رايج بوده است. چشمه‌هاي آب معدني متعدد با خواص و تركيبات متفاوت، دريادرماني، استفاده از انرژي خورشيدي، داروهاي گياهي، آب و هواي معتدل و طب سنتي عواملي در گذشته بودند كه موجب سفر و جابه‌جايي مردم جوامع سنتي شده‌اند. از طرف ديگر، با اذعان به اينكه سفر محرك اصلي چرخه اقتصادي كشورهاست، از اين رو گردشگري موجب پيشرفت و توسعه اقتصادي كشورهايي شده كه از قبل براي جهانگردي و گردشگري برنامه‌ريزي كرده‌اند. در گردشگري طبيعي‌درماني برخلاف گردشگري تاريخي و فرهنگي كه مقاصد گردشگران، شهرها و مراكز انساني است، در اين نوع گردشگري مقصد گردشگران در حاشيه و پيرامون مراكز انساني و ابرشهرها قرار دارد. اين پژوهش مي‌خواهد جواب اين سوال را روشن سازد كه: «آيا جاذبه‌هاي گردشگري طبيعي‌درماني مي‌تواند به جريان اقتصادي از مركز به پيرامون بينجامد؟» براي پاسخ به پرسش مذكور از روش منابع كتابخانه‌اي و ميداني استفاده شده و نتيجه پژوهش بيانگر اين است كه منابع گردشگري طبيعي‌درماني حواشي و پيرامون شهرهاي بزرگ و ابرشهرها كمتر در معرض تغيير و تخريب قرار دارند، ليكن در صورت رونق گردشگري (طبيعي‌درماني) مي‌توان جريان اقتصادي را از مركز به سمت پيرامون هدايت كرد. در اين راستا شهرستان اروميه به‌عنوان مورد پژوهش انتخاب شده و نتيجه حاصل از آن مي‌تواند به كل شهرستان‌هاي كشور تعميم يابد و با برنامه‌ريزي در بخش گردشگري (درماني) بخشي از درامد و اشتغال مردم پيرامون از اين طريق تامين شود.