رابطه بين خوش بيني و هوش عاطفي با فرسودگي شغلي كاركنان آموزش و پرورش زاهدان

زمينه و هدف: خوش بيني و هوش عاطفي يك دسته از توانايي ها و مهارت هاي غير شناختي است كه توانايي موفقيت فرد را در مقابله با فشارهاي محيطي به وي‍ژه فرسودگي شغلي افزايش مي دهد. هدف پژوهش حاضر، ارتباط بين خوش بيني و هوش عاطفي با فرسودگي شغلي كاركنان آموزش و پرورش زاهدان بود. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي- از نوع همبستگيدر سال 1395 در زاهدان بود. جامعه آماري شامل كليه كاركنان آموزش و پرورش ناحيه يككه به روش سرشماري 60 نفر (كليه افراد) انتخاب شدند. ابزار گرد آوري داده ها، سه پرسشنامه خوش بيني، هوش عاطفي و فرسودگي شغلي بود. داده ها با استفاده با استفاده از آزمون ميانگين و انحراف استاندارد، همبستگي و رگرسيون با استفاده از نرم افزار SPSS-19 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: رنج سني افراد مورد مطالعه در اين پژوهش بين 25- 50 سال بود، كه بيشترين درصد را گروه سني 31- 35 سال (4/46%) به خود اختصاص داده است. همچنين بيشترين درصد گروه نمونه، از نظر تحصيلات ليسانس (4/50%) و سابقه خدمت 6- 10 سال (2/39%) بودند. ميزان خوش بيني متوسط، هوش عاطفي بالا و فرسودگي شغلي كاركنان متوسط مي باشد. بين خوش بيني و فرسودگي شغلي همبستگي معكوس در سطح 05/0 ≥p وجود دارد. همچنين بين مولفه هاي هوش عاطفي و فرسودگي شغلي در سطح 01/0 ≥p وجود دارد. نتايج رگرسيون گام به گام كاركنان نشان داد هوش عاطفي قدرت پيش بيني فرسودگي شغلي را داشته است. نتيجه گيري: بين خوش بيني و هوش عاطفي با فرسودگي شغلي رابطه منفي وجود دارد، با توجه به ارتباط بين خوش بيني و هوش عاطفي با فرسودگي شغلي پيشنهاد مي شود برنامه آموزشي در راستاي كاهش فرسودگي شغلي انجام پذيرد.