رابطه بين سكوت و تعهد سازماني با فرسودگي شغلي كاركنان علوم پزشكي

زمينه و هدف: كاركنان مهمترين شاخص سنجش برتري سازمان هستند سكوت و تعهد سازماني عوامل مهمي در پيش بيني و درك رفتار سازمان از جمله فرسودگي شغلي هستند. هدف پژوهش حاضر، رابطه بين سكوت و تعهد سازماني با فرسودگي شغلي كاركنان دانشگاه علوم پزشكي زاهدان بود. روش برسي: اين مطالعه توصيفي- از نوع همبستگيدر سال 1395 در زاهدان بود. جامعه آماري شامل كليه كاركنان دانشگاه علوم پزشكي (ستادي، پشتيباني و انساني)كه به روش سرشماري 125 نفر (كليه افراد) انتخاب شدند. ابزار گرد آوري داده ها، سه پرسشنامه سكوت سازماني، تعهد سازماني و فرسودگي شغلي بود. داده ها با استفاده از آزمون ميانگين و انحراف استاندارد، همبستگي و رگرسيون با استفاده از نرم افزار SPSS-19 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: داده هاي پژوهش نشان دادميزان سكوت و تعهد سازماني بالا و فرسودگي شغلي كاركنان متوسط مي باشد. بين مولفه هاي سكوت سازماني و فرسودگي شغلي در سطح 01/0p< رابطه معناداري وجود دارد.همچنين بين مولفه هاي تعهد و فرسودگي شغلي همبستگي معكوس و منفي در سطح 05/0p< وجود دارد.نتايج رگرسيون گام به گام كاركنان نشان داد سكوت و نعهد سازماني قدرت پيش بيني فرسودگي شغلي را داشته است. نتيجه گيري: بين سكوت با فرسودگي رابطه مثبت و تعهد با فرسودگي شغلي رابطه معكوس و منفي وجود دارد، يعني با بالا بودن تعهد سازماني ميزان فرسودگي شغلي پايين است و بالعكس. مديران بايستي با اين موضوع به گونه اي آگاهانه برخورد كنند كه رفتار و نحوه مديريت آنها باعث ايجاد فرسودگي مي شود.