فناوري همگرا و ماهيت آن به عنوان مبناي توسعه پايدار در قرن 21

در سدة بيست ويكم، يكي از جديدترين رويكردهاي آموزش علم، به ويژه آموزش زيست شناسي، همگرايي است. همگرايي يعني گردآوري ديدگاه ها و رويكردهاي موضوع هاي مختلف و متمايز علمي در كنار هم به منظور در انداختن طرح هايي ابتكاري براي حل مسائل دشوار جامعه. هم گرايي قدرت تفكر را از پارادايم هاي معمول فراتر مي برد و منجر به ديدگاهي همه سونگر به مسائل مي شود. توان نوآوري و حل مسائل زماني افزايش مي يابد كه بتوانيم پايه هاي دانش، مجموعة مهارت ها و تنوع تجربه هاي افراد مختلف را در محيطي گفت وگو محور و مشاركت جويانه، همراه با احترام به همة اعضا، گرد آوريم. هم گرايي نه تنها علوم زيستي، علوم پزشكي، علوم فيزيكي، علوم محاسباتي و مهندسي را با هم متحد مي كند، بلكه در رشد اقتصادي، اجتماعي، علوم رفتاري، هنر و علوم انساني و فراتر از آ نها نيز مؤثر است. اين مقاله به بررسي گوشه اي از اين رويكرد براي پيشبرد آموزش زيست شناسي مي پردازد.