برنامه درسي كارآفرين محور راهبرد بحران هويت در آموزش عالي (مورد مطالعه : فارغ التحصيلان رشته علوم تربيتي)

مقاله حاضر باهدف بررسي و تعيين نقش برنامه درسي كارآفرين محور به‌عنوان راهبرد بحران هويت در آموزش عالي (موردمطالعه: فارغ‌التحصيلان رشته علوم تربيتي) تدوين شده است. اين تحقيق از نوع تحقيقات آميخته (كمي و كيفي) و كاربردي مي‌باشد و جامعه آماري تحقيق را اساتيد حوزه كارآفريني و فعالان بخش كارآفريني و دانشجويان رشته علوم تربيتي در سطح شهر تهران تشكيل مي‌دهند كه از كل جامعه در بخش كيفي 23 نفر از استادان و كارآفرينان و فارغ‌التحصيلان رشته علوم تربيتي براي نمونه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و در بخش كمي 125 نفر از اساتيد و كارآفرينان و فارغ‌التحصيلان رشته علوم تربيتي با استفاده از جدول مورگان با روش نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه در اين پژوهش متغيرهاي سياست‌گذاري و مديريت حرفه‌اي كسب‌وكار آموزشي و يادگيري (200/0 =β) مديريت فناوري اطلاعات (200/0 =β) تصميم‌گيري و حل مسئله (215/0 =β) تعاملات و ارتباطات مؤثر (203/0 =β) مديريت و رهبري (250/0 =β) و مديريت يادگيري و توسعه منابع انساني (198/0 =β) اثر مستقيم و مثبت معناداري بر ساختار برنامه درسي مبتني بر كارآفريني در رشته علوم تربيتي دارد. پژوهش مي‌تواند نقش مهمي را در جهت گزينش و غربالگري مربيان كسب‌وكار، طراحي و استانداردسازي برنامه‌هاي آموزشي، تدوين سرفصل‌هاي دوره‌هاي آموزشي، اجرا و ارزشيابي ميزان اثربخشي برنامه‌ها و فعاليت‌هاي پرورش فارغ‌التحصيلان كارآفرين سودمند باشد.