تكنولوژي انضباطي و بدن برساخته در داستان‌هاي مدرسه

تقابل­ سازي روح و بدن و توجه به انسان به ­مثابه موجودي روحاني در دستگاه فلسفي افلاطون شكل گرفت. اين دوگانه ­انگاري و تفكر دوشقي تا قرن بيست در بدنه فلسفه غرب جاري بود. اواخر قرن بيستم با مطالعات فيلسوف پديدارشناس، موريس مرلوپونتي بدن و همبسته­ ها و وابسته­ هاي مفهومي- تصويري آن، نقطه كانوني پژوهش­ها و مطالعات بسياري شد. جامعه ­شناسي بدن، نظريه بدن، بدن فرهنگي و بدن گفتماني، بدن را به­مثابه متن/ پديده­اي فرهنگي- اجتماعي تحليل و واكاوي مي­ نمايند. هر گفتماني، بدني متفاوت با ريخت و سلوك بدنيِ مطلوب خويش را بازنمايي و بازآفريني مي­كند. جستار حاضر از منظر جامعه ­شناسي بدن و با تكيه بر انديشه ­هاي ميشل فوكو داستان­هاي مدرسه را بازخواني و تحليل مي­كند و نشان مي­دهد كه چگونه تكنولوژي انضباطي در داستان­هاي مدرسه با تكيه بر اصل رؤيت­ پذيري/ سراسربيني با مهندسي ساختمان- مدرسه، نظارت سلسله­ مراتبي، جزئي­ ترين رفتارهاي بدني را در هر مكاني، رصد مي­كند. نگاه ميكروسكوپي، نقاط مقاومت دانش­ آموزان را با مجازات انضباطي، پاسخ مي­دهد و به اين طريق، سوژه­ ها را تنبيه، پايگان­مندي و قضاوت مي­كند. سوژه ­شدگي محصول ديگر تكنولوژي انضباطي است. مجريان انضباطي با خطاب­ه اي حيواني (گوساله، الاغ، سگ و غيره) بدني حيواني به دانش ­آموزان تحميل مي­كنند. در پروسه سوژه ­سازي، به­ تدريج همبسته­ هاي ريخت بدني جديد در دانش­ آموزان نقش مي­بندد و آنها باور مي­كنند كه چون حيوانات نفهم، كودن و بي­شعورند.