بررسي عوامل شكل گيري زندگي كوچ نشيني در ايل بختياري

تركيب اجتماعي جمعيت ايران متشكل از سه جامعه شهري، روستايي و صحرانشيني است؛ صحرانشينان بر اساس شيوه زندگي و معيشتشان به دو جامعه عشايري و ايلي تقسيم مي‌شوند. در واقع جامعه عشايري همان شيوه اوليه زندگي و معيشت ايلي است كه به مرور زمان با گرايش و وابستگي به زمين، به جامعه ايلي نيمه صحرانشين و يكجانشين تبديل شده است. جامعه عشايري زندگي كوچي دارند، اسكان يافته نيستند و هميشه زير چادر زندگي مي‌كنند. جمعيت آنها نسبت به ايلات نيمه صحرانشين و يكجانشين كمتر است و معيشت آنها تنها از راه دامداري تأمين مي‌شود. در حالي كه جامعه ايلي الزاماً كوچ رو نيستند و در كنار توليد دام و فرآورده‌هاي دامي به كشاورزي و توليد صنايع دستي نيز مي پردازند و سلسله مراتب سياسي- اجتماعي دارند. در اين پژوهش پس از بررسي خاستگاه نژادي بختياري‌ها و ساختار اجتماعي - سياسي ايشان به عوامل شكل گيري و تداوم زندگي كوچ نشيني در ايل بختياري پرداخته مي‌شود.