بررسي تطبيقي فرايندهاي آوايي و واجي در گويش بختياري با فارسي دري

بشر براي انتقال و اخذ پيام و ايجاد ارتباط با همنوعان خود از وسيله ­اي به نام زبان استفاده كرده است. زبان مهمترين وسيله و ابزار ارتباط به شمار مي­آيد و زبان به عنوان نهاد اجتماعي است. بدين معني كه افراد يك اجتماع به منظور آگاهي از مقاصد و نيات يكديگر و برقراري ارتباط با همديگر عناصر آن را برقرار كرده­اند، به عبارت ديگر نقش و وظيفه­ي آن در همه­ي اجتماع يكسان است، شكل آن الزاماً در همه­ي جوامع يكسان نيست نحوه­ي عمل آن در همه­ي اجتماع با اجتماع ديگر آشكارا تفاوت دارد، از نظرزبانشناسان عوامل جغرافيايي و اجتماعي در پيدايش گويش­ها موثرند. از آنجا كه در بسياري ازگويش­ها و لهجه­ها تغييرات و تحولات زباني يكسان نيست. مثلا تحولات زباني در زبان معيار؛ فارسي تهراني در مركز سريعتر از ساير گويش­هاي ايراني كه در مناطق جغرافيايي دور افتاده مانند بختياري و لري و دزفولي و غيره صورت مي­گيرد. مردم خوزستان به يكي از گويش­هاي ايراني سخن مي­گويند كه جزء گويش­هاي جنوب غربي ايران محسوب مي­شود. مانند گويش­هاي شوشتري-لري- لكي و ... در اين جستار سعي شده است به بررسي فرايند­هاي واجي و آوايي و تبديل و دگرگوني واج­ها به واج­هاي ديگر با توصيف به روش علمي در گويش بختياري و مقايسه با فارسي دري (زبان معيار) پرداخته شود. همچنين برخي از تحولات آوايي ديگر مطابق موازين زبان شناسي به اين گويش پرداخته شده است، مانند: قلب- ابدال – افزايش- همگوني- ناهمگوني – و... . البته بررسي اين فرايندها شايد بتواند بخشي از سير تحولات زبان فارسي را بازگو نمايد