سير انديشه‌هاي معماران دوره پهلوي، كاربست تحليل محتوا

مطالعه تاريخ معماري، كوششي نقادانه به‌منظور فهم معماري است. معماري دوره پهلوي، سرآغازي براي جريان معماري مدرن ايران است. هدف اين پژوهش، شناخت انديشه­هاي تأثيرگذار بر دگرگوني­هاي ايجادشده در معماري اين دوره است. تأمل در پيشينه­هاي مطالعات معماري پهلوي مؤيد خلأهايي نظير عدم توجه به يافته­هاي محققين قبلي و تكرار برخي موضوعات ثابت است؛ لذا پژوهش حاضر سعي نموده با تحليل تحقيقات پيشين، بتواند انسجامي بين يافته­هاي معماري دوره پهلوي تاكنون ايجاد نمايد. روش تحقيق مورداستفاده به‌صورت تركيبي از استدلال­هاي منطقي و تحليل محتوا است. نتايج تحقيق مؤيد آن است كه در معماري دوره پهلوي نيز، انديشه­هاي معماران به­مثابه ركن اساسي عمل مي­كند و از طريق آنان مي­توان نحوه­ي تغييرات شكلي و محتوايي جريان معماري پهلوي را تبيين كرد. سير انديشه معماران دوره پهلوي در هفت حوزه تقويت مباني نظري معماري، تغيير آموزش معماري، نحوه­ي بهره­گيري از معماري سنت، تأمين مسكن، انديشه­هاي متأثر از معماران خارجي، ايجاد فضاي گفت­وگو و اشتغال خلاصه مي­شود. درنهايت اين­كه معماري دوره پهلوي اگرچه مسيري تكاملي طي نكرده است ولي نمود كالبدي انديشه­هاي معماران دوران خود از غرب­گرايي مطلق (ساخت مكعب­هاي مدرن) تا غرب­گريزي (در آثار ديبا، سيحون) است كه منجر به ايجاد سبك مدرن ملي در اواخر دوره پهلوي دوم شده است.