ارزيابي امكان قرارگيري شاخص دسترسي در ميان شاخص هاي اصلي شكوفايي شهري (مطالعۀ موردي: شهر شيراز)

ابتكار عمل شكوفايي شهري در سال 2012 توسط سازمان ملل با شش متغير‏ـ بهره‏وري، پايداري زيست‏محيطي، عدالت و مشاركت اجتماعي، كيفيت زندگي، توسعه زيرساخت، و حكمراني و قانون‏گذاري شهري‏ـ معرفي شد. از طرف ديگر، مفهوم دسترسي از سوي بيشتر نظريه‏پردازان برنامه‏ريزي شهري به‏صورت يك معيار مهم در ارتقاي كيفيت زندگي شهري مطرح شده است. اين پژوهش از نوع كاربردي و هدف اصلي آن ارزيابي تأثيرات شاخص دسترسي در بهبود شاخص شكوفايي شهري به‏منظور بهبود و كاراتركردن اين شاخص جهاني است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه شهروندان مناطق يازده‏گانه شهر شيراز است كه با استفاده از فرمول كوكران (2007) حجم نمونه موردنياز 384 نفر تعيين شد. براي اطمينان بيشتر، 10درصد به حجم نمونه مورد نياز اضافه شد و نهايتاً 421 نفر از شهروندان پرسش‏نامه را تكميل كردند. براي تحليل داده‏ها و سنجش شاخص‏هاي شكوفايي شهري و دسترسي در محدوده مورد مطالعه، از روش تحليل عاملي تأييدي با استفاده از نرم‏افزارهاي مدل‏يابي معادلات ساختاري، نظير AMOS و LISREL، استفاده شده است. بررسي ارتباط بين شاخص‏هاي دسترسي با شكوفايي شهري حاكي از آن بود كه اغلب شاخص‏هاي دسترسي رابطه‏اي قوي با شكوفايي شهري دارند و مي‏توان شاخص دسترسي را بخشي از سازه شكوفايي مد نظر قرار داد. به عبارت ديگر، شاخص‏ دسترسي بار عاملي قابل قبولي بر روي سازه شكوفايي شهري دارد و موجب بهبود شاخص‏هاي برازش مدل شكوفايي شهري و درنتيجه آن اثربخشي بيشتر تحليل‏ها و ارزيابي‏هاي شكوفايي شهري مي‏شود.