سنجش و ارزيابي شاخص هاي شهر هوشمند در كلان‌شهر اهواز

امروزه، گسترش و توسعه سريع شهرنشيني همراه افزايش انواع آلودگي‏هاي محيطي، تخريب چرخه‏هاي زيستي، استفاده نادرست از زمين و ايجاد ساختارهاي نامناسب در عرصه‏هاي مختلف زندگي موجب شده است تا توجه به شهر هوشمند به‏عنوان راهكاري بي‏بديل در جهت حل معضلات شهري مورد توجه ويژه مديران و برنامه‏ريزان قرار گيرد. لذا، در اين پژوهش به سنجش و ارزيابي وضعيت شاخص‏هاي شهر هوشمند در شهر اهواز، كه يكي از كلان‏شهرهاي ايران است، پرداخته شده است. نوع تحقيق كاربردي و روش آن نيز توصيفي‏ـ تحليلي است و جامعه آماري آن 1095389 نفر ساكن در شهر اهواز و تعداد 384 نمونه است كه با استفاده از فرمول كوكران برآورد شده است. شاخص‏‏هاي مورد مطالعه ابتدا با استفاده از مطالعات كتابخانه‏اي شناسايي و تعريف عملياتي شد. سپس، از طريق روش ميداني و ابزار پرسش‏نامه اطلاعات مورد نياز از محدودهمورد مطالعه به روش نمونه‏گيري تصادفي ساده جمع‏آوري شد. در مرحله بعد، با استفاده از مدل تصميم‏گيري چندمعياره(PROMETHEEGIGA) و نرم‏افزار PROMETHEE مناطق هفتگانه كلان‏شهر اهواز از نظر شاخص‏هاي شهر هوشمند اولويت‏بندي شد. سپس، با استفاده از روش تحليل خوشه‏اي در نرم‏افزار SPSS مناطق مورد مطالعه از نظر برخورداري از شاخص‏هاي شهر هوشمند در سه سطح سطح‏بندي شد. يافته‏ها نشان مي‏دهد شاخص تحرك و پويايي هوشمند با وزن 0.346 بيشترين اهميت و شاخص شهروند هوشمند با وزن 0.0108كمترين اهميت را در بين شاخص‏هاي شهر هوشمند دارد. همچنين، نتايج نشان داد مناطق سه و دو مطلوب‏ترين شرايط و منطقه يك و پنج نامطلوب‏ترين شرايط را از نظر شاخص‏هاي شهر هوشمند دارا هستند.