صورت بندي لوازم سياسي خوشبختي در حكمت متعاليه

اين مقاله درصدد آن است كه ماهيت خوشبختي را در حكمت متعاليه متأخر بازخواني كرده و ملزومات آن را درحيطه سياست فلسفي خوشبختي بازطراحي كند.اين موضوع يكي از كليد يترين مؤلفه ها براي ترسيم دولت مطلوب انقلاب اسلامي ايران است كه تأمين سعادت دنيوي و اخروي مردم را رسالت خود مي داند. پرسش اصلي مقاله حاضر آن است كه : لوازم سياسي خوشبختي چيست و چگونه صورت بندي مي شوند؟ اين پژوهش با رويكرد توصيفي تحليلي و استفاده از روش تحليلي نظريه مبنا به بررسي مؤلفه هاي خوشبختي در ديدگاه متفكران نوصدرايي پرداخته و پس از تحليل ماهيت خوشبختي و منطق كنشگري انسان، لوازم اين پنداشت از خوشبختي در به كارگيريِ منابع فردي و جمعي براي دستيابي به آن و نقش آن در شكل دهي به امنيت، آزادي، عدالت و تربيت را در جامعه ترسيم نموده است. اين پژوهش در نهايت تصويري از يك « دولت كمال گرا » در حكمت متعاليه ارائه مي كند.