بررسي اثر باورهاي فراشناخت، اضطراب و افسردگي بر استيگماي صرع در شهر خرم آباد، ايران

مقدمه: باورها و فرايندهاي فراشناخت، اضطراب و افسردگي اغلب با اختلالات عاطفي و رواني در بيماران مبتلا به صرع همراه است. با وجود مطالعات گسترده نشان داد كه اضطراب و افسردگي با استيگماي بيماران مبتلا به صرع ارتباط دارد، در ارتباط بين باورهاي فراشناخت و استيگما در بيماران مبتلا به صرع اطلاعات كمي وجود دارد. هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط بين باورهاي فراشناخت، اضطراب و افسردگي بر استيگماي بيماران مبتلا به صرع بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي-توصيفي 100 بيمار مرد و زن مبتلا به صرع در مراكز درماني مختلف در شهر خرم آباد در سال 1397 انتخاب شدند. فرم كوتاه باورهاي فراشناخت، پرسشنامه اضطراب و افسردگي، مقياس استيگما صرع و پرسشنامه ادراك بيماري استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه اضطراب و اطمينان شناختي، استيگما را در مبتلايان به صرع پيش‌بيني كرده‌اند. همچنين در اين بيماران بين اضطراب و استيگما همبستگي مثبت و بين اطمينان شناختي و استيگما همبستگي منفي مشاهده شد. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه در گام اول 44 درصد واريانس استيگما توسط اضطراب پيش‌بيني شده و در گام دوم 52 درصد واريانس استيگما توسط متغيرهاي پيش‌بين اضطراب و اطمينان شناختي پيش‌بيني شده است. نتيجه‌گيري: داده‌هاي ما نشان داد كه ميزان بالاي اضطراب و ميزان پايين اعتماد شناختي مي‌تواند داغ اجتماعي بيماران مبتلا به صرع را پيش‌بيني كند.