الگوي معادلات ساختاري در رابطه بين گرايش به طلاق با مهارت هاي ارتباطي و سلامت خانواده اصلي با نقش واسطه اي صميميت زناشويي و تعارضات زوجين

The pattern of structural equations in relation to the tendency to divorce with communication skills and the health of the main family with the mediating role of marital intimacy and marital conflicts

زمينه: ازدواج از قديمي‌ترين پيوندهاي انساني است كه نمو دهنده شخصيت آدمي بوده و در جهت‌گيري زندگي انسان نقش برجسته‌اي دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوي معادلات ساختاري در رابطه بين گرايش به طلاق با مهارت‌هاي ارتباطي و سلامت خانواده اصلي با نقش واسطه‌اي صميميت زناشويي و تعارضات زوجين شهر كرمانشاه انجام شد. روش: جامعه آماري اين پژوهش، كليه زوجين شهر كرمانشاه و روش نمونه گيري به صورت خوشه‌اي مي باشد. از بين نواحي 8 گانه شهرداري، ناحيه 8 انتخاب و از بين زوجين 200 نفر به عنوان اعضاي نمونه انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، مقياس‌هاي تعارضات كنزاس (1985)، صميميت زناشويي واكر و تامپسون(193)، سلامت خانواده اصلي هاوستات و همكاران (1985)، مهارت هاي ارتباطي كويين دام (2001)، گرايش به طلاق روزولت و همكاران(1986) بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزار IBM AMOS 24 استفاده شد. يافته ­ها: سلامت خانواده اصلي از طريق تعارضات زوجين و صميميت زناشويي با گرايش به طلاق رابطه دارد(05/0 > P). همچنين مهارت‌هاي ارتباطي از طريق تعارضات زوجين و صميميت زناشويي با گرايش به طلاق رابطه دارد(05/0 > P) و هر يك از متغيرهاي تعارضات زوجين و صميميت زناشويي با گرايش به طلاق نيز به صورت مستقيم در ارتباط هستند(05/0 > P). نتيجه­ گيري: رابطه صميمي و نزديك زناشويي مبتني بر در نظر گرفتن همسر در هر شرايطي است. هنگامي كه زوجين مهارت‌هاي ارتباطي بالا، صميميت بالا و سطح تعارض را پايين آورند، مسلماً گرايش به طلاق پايين‌تري را تجربه خواهند كرد.