فراروي بر محدوديت‌هاي ادراك انساني بواسطه تكنولوژي پروتزي سينمايي

در دهه هاي انتهايي قرن نوزدهم و دهه هاي ابتدايي قرن بيستم، در كلان‌شهرهاي مدرن به‌واسطه پيشرفت هاي فنّاورانه و تغييراتي كه به‌واسطۀ فرايندهاي صنعتي سازي پديد آمد، زندگي انساني با ماشين ها و فنّاوري‌ها درهم‌تنيده شد. فرهنگ فنّاورانه ـ ماشيني مدرن، فهم سنتي از بدن انساني و ظرفيت هاي ادراكي و جسماني اش را دگرگون كرد، گونه اي درهم آميختگي ميان بدن و فنّاوري به وجود آورد و مرزهاي ميان امر ارگانيك و امر فنّاورانه را از بين برد. در اين دوره مي توان از مفاهيم نوظهوري همچون «ادراك فنّاورانه» و «زيبايي شناسي ماشيني» ياد كرد. اين پژوهش كه از نوع نظري و با روش توصيفي ـ تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي صورت گرفته است، مي كوشد ظهور فنّاوري سينما را در رابطه با اين چرخش تاريخي و در ارتباط ايجادشده ميان بدن ها و فنّاوري‌ها در دوران مدرنيته موردمطالعه قرار دهد. از اين منظر، مفهوم سينما ـ چشم مطرح‌شده توسط ژيگا ورتف، به‌عنوان يكي از مهم ترين تبلورهاي اين نگره، مورد تحليل و بازخواني قرار مي گيرد.ورتف در نوشته هايش و به‌خصوص در اين بيانيه، بارها به تركيب و آميزش ميان بدن انسان و ماشين، ميان چشم انسان و چشم فنّاورانه دوربين اشاره مي كند، آميزشي كه موجب فائق آمدن بر محدوديت هاي ادراك ناكامل انساني مي شود. سينما چشم ادراك جسماني ـ حساني را با ادراك صنعتي تركيب مي كند و نتيجه اين آميزش، به يك «ادراك نوين از جهان» مي انجامد، ادراكي كه فراسوي قواعد ادراك انساني قرار مي گيرد.