اهميت بررسي مصاديق ناصبي در فقه شيعه، در سفرحج

مفهوم «نصب»، در ادبيات فقه و تاريخ، نامي آشناست. بررسي جريان نصب به‌عنوان رويكردي فرهنگي و سياسي، اهميت دارد. اين ﺟﺮﯾﺎن ﺑـﻪ ﻣﺜﺎﺑـه ﻧﻤﺎدي از اﻧﺤﺮاف ﻋﻤﯿﻖ از ﻣﺒﺎﻧﯽ و اﺻﻮل اﺳـﻼم ﺷﻨﺎﺳـﺎﻧﺪه ﺷـﺪه اﺳـﺖ. ﻓﻘﯿﻬـﺎن اﻣـﺎﻣﯽ، اﺣﮑﺎﻣﯽ ﭼﻮن ﮐﻔﺮ، ﻧﺠﺎﺳﺖ، ﺣﺮﻣﺖ  ازدواج  و ﺑﺴﯿﺎري از دﯾﮕـﺮ اﺣﮑـﺎم ﮐـﺎﻓﺮ ﺣﺮﺑـﯽ را ﺑـﺮ ﻧﺎﺻبي بار كرده‌اند. اينكه نصب، در ادواري از ﺗارﯾﺦ ﮔﺬﺷـته ﻓِـﺮَق و ﻣـﺬاﻫﺐ ﺑﻠﮑـﻪ ﺳـﺎﯾﺮ ادﯾﺎن، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺑﺰاري براي ﻃﺮد ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﻓﮑﺮي و ﻣﺬﻫﺒﯽ  ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣـﯽ‌ﺷـﺪه و ﻫﻤـﻮاره ﻣﻨﺸﺄ ﻧﮕﺮاﻧﯽ بوده است و آسيب‌ها و ضررهاي جدّي‌اي را به كيان مذهب و ديانت وارد ساخته است؛  لذا اين مقاله با مراجعه به آراي فقهاي شيعه درصدد ارائه گزارشي تاريخي ـ  فقهي در معرفي مصاديق ناصبي است و شناخت مصاديق ناصبي از لابه‌لاي تأليفات فقهاي شيعه، بر شناخت جريان ناصبيگري، خصوصاً در مكه و در ايام حج تأثير بسزايي دارد، تا دايره كفر و طرد هم، بر اساس معيار درستي مشخص گردد.