بررسي تأثير شاخص هاي مطلوبيت فضاي شهري بر ميزان تحقق حق به شهر (مورد مطالعه: شهر بابلسر)

فاقد عنوان لاتين

حق به شهر، يك حق بشري، شامل تعلق شهر به شهروندان و مشاركت آنان در امورشهري است. قرارگرفتن اين حق در چارچوب حقوق بشر بجاي حقوق مدني بدين معناست كه هر انساني صرف‌نظر از جنس، سن، نژاد و ويژگي‌هاي اجتماعي- فرهنگي، تنها به دليل انسان بودن شايسته بهره‌مندي از اين حق است. هدف از اين پژوهش بررسي تاثير شاخص هاي مطلوبيت فضاي شهري بر ميزان تحقق حق به شهر است. بدين منظور از نظريه حق به شهر لوفور به عنوان چارچوب اصلي پژوهش حاضر استفاده شد. روش مطالعه از نوع پيمايشي است كه از تكنيك پرسشنامه پا حجم نمونه 305 نفر، استفاده شد. پافته هاي حاصل از تحليل رگرسيون چند متغيره نشان داد كه موّلفه مشاركت در شهر با ضريب تاثير استاندارد شده 0/21 موّلفه اختصاص دهي 18% و شاخص هاي مطلوبيت فضاي شهر (روانشناسي 19%، اجتماعي 16%) بيشترين سهم را در پيش بيني متغير وابسته ميزان تحقق حق به شهر داشتند.

فاقد چكيده لاتين