تمثيل‌هاي نور در متون عرفاني

سلوك، اساسي‌ترين بخش عرفان محسوب مي‌شود. فلسفة انجام آن، به تمايلات گوناگون بشر مربوط مي‌شود كه بازگشت به سرزمين نور و كسب زندگي جاودان كه در عرفان اسلامي «بقا» خوانده مي‌شود مهم‌ترين دليل آن به شمار مي‌آيد. در پي هبوط انسان، آن چه «قوس نزولي» خوانده مي‌شود به اتمام رسيده و انسان به عنوان تنها موجودي كه توانمندي صعود و بازگشت به شهر حقيقي را دارد مي‌بايست «قوس صعودي» را به سمت شهر جان طي كند. سالك در مسير سلوك، انواري را مشاهده مي‌كند كه گاه قابل دسته بندي است و گاه فاقد معيار مشخصي براي اين كار؛ به عنوان مثال تعدد عناوين و همچنين جابجايي آن‌ها در طول تقسيم‌بندي‌هاي ارائه شده، عمده ترين مانع انجام اين فرآيند محسوب مي‌شود. در اين پژوهش كه به شيوة توصيفي-تحليلي انجام مي پذيرد به بررسي تمثيل‌هاي نور در عرفان اسلامي مي پردازيم.