اثربخشي آموزش مديريت زمان ‌بر كيفيت زندگي، تعلل رفتار و تصميم‌گيري دانش آموزان متوسطه دوم

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مديريت زمان ‌بر كيفيت زندگي، تعلل رفتار و تصميم‌گيري دانش آموزان متوسطه دوم بود. طرح اين تحقيق نيمه آزمايشي از نوع طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش آموزان متوسطه دوم شهر اسلامشهر در سال تحصيلي 96-97 بود. نمونه تحقيق شامل 30 نفر (15 گروه كنترل و 15 نفر آزمايش) از دانش آموزان بود كه به روش نمونه­گيري هدفمند انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه كيفيت زندگي (1989)، اهمال‌كاري سولومون و راث بلوم (1984) و پرسشنامه كيفيت تصميم‌گيري اخباري زاده (1394) استفاده شد. پس از اجراي پيش‌آزمون، برنامه آموزشي مديريت زمان طي 8 جلسه 90 دقيقه‌اي (دو جلسه در هفته) به گروه آزمايش ارائه گرديد. پس از پايان آموزشي مديريت زمان، از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل كوواريانس استفاده شد. نتايج نشان داد كه آموزشي مديريت زمان بر كيفيت زندگي، تعلل رفتار و تصميم‌گيري دانش آموزان متوسطه دوم اثربخش بوده است (P 0/05).