جايگاه و آثار دعا و نيايش در بهداشت رواني از ديدگاه قرآن كريم

بدون عنوان

دعا و نيايش به معناي عام آن جزء الينفك همه ي اديان آسماني است. ظاهرأ در قرآن كريم نماز مصداق بارز دعا شمرده ميشود زيرا در افعال و اذكار نماز، گويا شخص در تخاطب و گفتگوي با خداوند هم از او ميشنود ربوبيت، مالكيت مطلق و رحمانيت خداوند و هم با او سخن گفته و هدايت و آمرزش طلب ميكند. قرآن هرگز دامنه ي نيايش انسانها را با خداوند به نماز محدود نمي كند و آدمي ميتواند در هر زمان و مكان و در حا لت خوشي و اضطرار رخاء و شدت با خداوند ارتباط موثر برقرار كند. اين ارتباط نجوا گونه و همراه با دعا، بنابر وعده ي خداوند ادعوني استجب لكم( مسموع و مستجاب است. ايمان و اعتماد فرد به اين كه دقيقأ در بحبوحه ي بحران يا دلتنگي يا شادي، مبدأ قدرتمند و مهربان هستي با اوست و از او حمايت ميكند باعث احساس قوت، رضايت، به جت و سرور حقيقي و نه توهمي فرد ميشود. احساس فرح و شادي قلبي، اعتماد و تكيه به يك منبع اليزال مهربان، حس همراهي كيهاني با ديگر مخلوقات و احساس آمرزش از معاصي، بخشي از آثار دعا است كه مجموعآ الزمه ي سالمت و بهداشت رواني آدمي – بنا بر فرهنگ قرآني – محسوب ميشود. اين پژوهش به روش كتابخانه اي انجام گرفته و هدف آن بازخواني و تآكيد بر ضرورت دعا و نقش آن در سبك زندگي مومنانه است.

فاقد چكيده