جلوگيري از حاملگي در فقه اسالمي و نظر فقها با محوريت قرآن و روايات و افزايش جمعيت

بدون عنوان

زمينه و هدف : از منظر دين ازدواج و توليد نسل امري مؤكد و جلوگيري از آن مگر به جهتي معقول و مشروع امري ناروا است . و هدف از پژوهش حاضر ، شناخت حكم فقهي جلوگيري از حاملگي و رابطه ي آن با تنظيم خانواده و كنترل جمعيت است . مواد و روش ها : تحقيق به روش كتابخانه اي انجام شده است . نتايج : از منظر اسالم اصيل ترين و شريف ترين راه دوام بقاء نسل ، ازدواج ِ سالم همراه با توليد مثل مي باشد ؛ و هدف عمده و اصلي در امر ازدواج ضمن ارضاء معقول غريزة جنسي ، پديد آوردن جامعه اي سالم و موحّد از طريق توليد مثل و ازدياد نسل خواهد بود و روايات متعددي بر فرزند داري و كثرت اوالد تاكيد دارند. نتيجه گيري : اكثر فقها ضمن ضروري دانستن افزايش نسل و رشد جمعيت جلوگيري از انعقاد نطفه را به شرطي كه مستلزم انجام حرام نباشد و همچنين شرايطي ديگر )مثالً قابليت توليد مثل ساقط نشود و يا با اجازه شوهر باشد و ...( بي اشكال مي دانند . ضمن اينكه مسأله تنظيم خانواده با توجه به مقتضيات زماني كه در آن زندگي مي كنيم به معني كثرت و يا تقليل بي رويه صرف نيست و به ديگر معني به نظم در آوردن و سامان دادن اعضاي خانواده با رعايت اصل تعديل و تعادل و رعايت حد وسط و عدم افراط و تفريط در فرزندآوري با توجه به جميع امكانات موجود .

فاقد چكيده