تبيين انحراف‌هاي‌ سپرده‌هاي قرض‌الحسنه در نظام بانكي

در دهه‎‌هاي گذشته، نهاد قرض‌الحسنه در نظام بانكي جمهوري اسلامي ايران، از اهداف خود فاصله گرفته است. فاصله‌گرفتن از كارايي حداكثري، عدم تأمين اهداف سپرده‌گذاران، تخصيص همراه با رانت، و عدم تعيين درست اولويت‌هاي تخصيص، از جمله مشكلاتي است كه رغبت مردم به قرض‌الحسنه را كاهش داده و روحيه منفعت‌طلبي را جايگزين روحيه فداكاري كرده است. فاصله‌گرفتن اين نهاد از اهداف سپرده‌گذاران، علي‌رغم حمايت قانون از اهداف و ناشي از تفسير ناصحيح از قانون بود. اين مقاله با استفاده از روش تحليلي، در پاسخ به سوال از انحراف كاركردي قرض‌الحسنه در نظام بانكي كشور، فرضيه كارايي پايين در تخصيص و رباي معكوس را مطرح مي‌كند. يافته‌هاي مقاله نشان مي‌دهد كه انحراف كاركردي قرض‌الحسنه در نظام بانكي كشور، بيانگر انحراف در ساختار اخلاقي و اقتصادي جامعه است. براي جلوگيري از انحرافات، مي‌‌توان سپرده‌هاي قرض‌الحسنه را از طريق عقد وكالت و بر اساس اولويت‌هاي اقتصادي تجهيز كرده و نرخ سود واقعي صفر را برقرار ساخت.