تأثير يك دوره تمرين تناوبي شديد همراه با مصرف عصاره‌ي دانه‌ي انگور سياه بر بيان ژن Wnt وβ-catenin در بافت پانكراس رت‌هاي نر مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه: هدف از مطالعه‌ي حاضر، بررسي تأثير هشت هفته تمرين تناوبي شديد همراه با مصرف عصاره‌ي انگور سياه بر ميزان بيان ژن Wnt و β-catenin در بافت پانكراس رت‌هاي نر مبتلا به ديابت نوع دو بود. روش‌ها: تجربي بود. تعداد 40 سر رت نر 8 هفته اي با ميانگين 20 ±250 گرم، پس از القاء ديابت توسط STZ، به‌صورت تصادفي در 5 گروه: كنترل پايه، كنترل ديابتي، تمرين ديابتي، عصاره‌ي دانه‌ي انگور سياه ديابتي و تمرين همراه با مصرف عصاره‌ي دانه‌ي انگور سياه ديابتي تقسيم شدند. آزمودني‌هاي گروه‌هاي تمريني ۵ جلسه در هفته و به‌مدت ۸ هفته به فعاليت بر روي نوارگردان با شدت90% Vo2max پرداختند. در گروه‌هاي عصاره نيز 250 ميلي‌گرم عصاره‌ي دانه‌ي انگور به ازاي كيلوگرم وزن بدن يك بار در روز به‌مدت 8 هفته به داخل معده‌ي رت‌ها گاواژ شد. ٢٤ساعت بعد از آخرين جلسه‌ي تمريني رت‌ها به‌وسيله گاز Co2 بيهوش شده و بافت پانكراس بلافاصله استخراج و ميزان بيان ژن‌ها با تكنيك Real- timePCR و با مقياس ( 10^3×2^−ΔΔ𝐶𝑡) سنجيده شد. در كليه‌ي تحليل هاي آماري سطح معني‌داري آماري برابر0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: اثر تمرين و عصاره هر كدام بر بيان ژن Wntو β-catenin معنادار بود، اما تعامل تمرين و عصاره بر بيان ژن Wnt معنادار نبود ولي اثر تعاملي عصاره و تمرين بر بيان ژن β-catenin معنادار بود. نتيجه‌گيري: تمرين به‌مدت هشت هفته بر روي بيان ژن‌هاي مسير سيگنالينگ β-catenin Wnt اثر داشته است. بنابراين استفاده از اين نوع تمرين همراه با مصرف عصاره‌ي دانه‌ي انگور سياه با رعايت احتياط به بيماران ديابتي نوع دو توصيه مي‌شود.