آينده‌پژوهي امنيت اجتماعي در نظام شهري ايران: شاخص‌شناسي براي تبيين، سنجش و اولويت‌بندي

هيچ عنصري براي پيشرفت، توسعه و شكوفايي استعدادهاي يك جامعه مهمتر از عنصر امنيت و تامين آرامش در جامعه نيست. توسعه اجتماعي و خلاقيت بدون امنيت مكان ناممكن خواهد بود. بررسي مفهوم و  تبيين شاخص هاي امنيت اجتماعي به عنوان يك ابزار مفيد براي سياست‌هاي عمومي و تصميم‌گيري در امور شهري بوده و يك ضرورت اجتناب ناپذير است. تبيين و توصيف امنيت اجتماعي نظام شهري در آينده مي تواند از بروز انواع ناهنجاري هاي اجتماعي بكاهد. اين پژوهش با واكاوي و تدوين ابعاد تبيين كننده امنيت اجتماعي نظام شهري ايران از منظر آينده‌پژوهي براي پاسخ به اين سوال كه كدام تعريف و نظام شاخص‌سازي براي تبيين امنيت اجتماعي در نظام شهري ايران مناسب است، از روش توصيفي– تحليلي، تحليل عاملي اكتشافي و تحليل شبكه‌اي استفاده مي‌كند. ابزار تحقيق نيز بدين شرح مي باشد‌كه، ابتدا منابع كتابخانه‌اي و پايگاه هاي مجلات تخصصي مرتبط با حوزه امنيت و طرح‌هاي پژوهشي انجام شده توسط سازمان‌هاي مرتبط مورد جستجو و مطالعه قرار گرفته، سپس با تحليل مطالعات انجام شده و تدقيق و تبيين آنها شاخص‌هاي اصلي عمومي احصاء گرديد. بر اساس يافته‌هاي تحقيق، ابعاد اصلي براي سنجش امنيت اجتماعي در نظام شهري ايران شامل بُعد اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي، سياسي، امنيت جاني و ناموسي، ديني و اسلامي، زيست محيطي و محيطي (كالبدي فضايي) مي‌باشد كه بر اساس مؤلفه‌ها و شاخص‌هاي كاربردي در سكونت‌گاه‌ هاي شهري احصاء گرديدند. در نهايت بر اساس تلفيق تحليل عاملي و تحليل شبكه اي اولويت‌بندي مؤلفه‌ها و شاخص‌ها در نظام شهري آينده به دست آمد.