مقايسه اثربخشي طرحواره درماني با درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشانگان تيپ شخصيتي نوع D و پيروي از درمان در بيماران كرونر قلبي

مقدمه: هدف مطالعه حاضر مقايسه اثربخشي طرحواره درماني با درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشانگان تيپ شخصيتي نوع D و پيروي از درمان در بيماران كرونر قلبي بود. روش: يك طرح تك آزمودني با كنترل خط پايه چندگانه همزمان و با پيگيري 6 هفته اي اجرا شد. 10 مرد مبتلا به بيماري قلبي به روش نمونه گيري در دسترس از ميان بيماران بيمارستان رضوي مشهد انتخاب شدند. اثربخشي پروتكل درماني طي 3 مرحله (خط پايه، درمان 10 جلسه اي و پيگيري 6 هفته اي) با استفاده از پرسشنامه نشانگان تيپ شخصيتي نوع D و پرسشنامه پيروي از درمان (MMAS8) مورد بررسي قرار گرفت. داده ها به روش ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا (RCI)، فرمول درصد بهبودي و معناداري باليني تحليل شدند. يافته ها: تحليل نتايج نشان داد كه در مرحله پس آزمون طرحواره درماني نسبت به درمان پذيرش و تعهد به ميزان بيشتري موجب كاهش معنادار نشانگان تيپ شخصيتي نوع D و افزايش پيروي از درمان بيماران قلبي مي شود. اما در مرحله پيگيري، طرحواره درماني در كاهش نشانگان تيپ شخصيتي نوعD  و افزايش پيروي از درمان مؤثرتر بود. نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه از نظر معناداري آماري طرحواره درماني بهبودي بيشتري را در رفتارهاي آماج ايجاد كرد. اما از لحاظ معناداري باليني تفاوتي بين طرحواره درماني و پذيرش و تعهد در رفتارهاي آماج وجود ندارد.