تأثير بدرفتاري روانشناختي دوران كودكي بر علائم وسواس در يك جمعيت غيرباليني: نقش ميانجي‌گر مسئوليت‌پذيري و همجوشي شناختي

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش بدرفتاري روانشناختي دوران كودكي با ميانجي‌گري متغير مسئوليت ‌پذيري و همجوشي شناختي در پيش‌بيني علائم وسواسي در جمعيت‌ غيرباليني بود. روش: روش پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگي   و جمعيت مطالعه دانشجويان سال تحصيلي ۹۸۱۳۹۷ دانشگاه شيراز بودند. تعداد ۳۰۶ نفر (۱۴۵ پسر و ۱۶۱ دختر) با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي تصادفي انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقياس‌هاي بدرفتاري روانشناختي، همجوشي شناختي و پرسشنامه‌هاي نگرش مسئوليت‌پذيري و وسواسي اجباري مادزلي جمع‌آوري شدند. داده هاي حاصل با روش‌ مدل معادلات ساختاري بررسي شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد مسئوليت‌پذيري و همجوشي شناختي در رابطه‌ي ميان مؤلفه‌هاي بدرفتاري روانشناختي (عدم پاسخ گويي از نظر هيجاني، طرد كردن / ترساندن، پرتوقع / انعطاف ناپذير بودن) با علائم وسواسي به‌طور سهمي ميانجي شده‌اند. همچنين، بين مؤلفه‌هاي بدرفتاري روانشناختي (عدم پاسخ گويي از نظر هيجاني، طرد كردن / ترساندن، پرتوقع / انعطاف ناپذير بودن) با علائم وسواسي تأثير مستقيم و معناداري وجود دارد. نتيجه‌گيري: درمان گران به منظور كاهش باورها و آيين‌هاي وسواسي بايد از يك سو تجربيات ناخوشايند دوران كودكي افراد مبتلا را بررسي و مورد ارزيابي قرار داده و از سوي ديگر ضمن چالش‌هاي شناختي و گذشته‌نگر به دنبال كاهش باورهاي مسئوليت‌پذيري و همجوشي شناختي باشند.