تاثير مساحت و روش توليد بر ميزان مصرف و شاخص‌هاي انرژي در توليد پسته (مطالعه موردي: شهرستان قزوين)

امروزه بخش كشاورزي به منظور پاسخگويي به نياز روز افزون غذا براي جمعيت رو به رشد كره زمين و فراهم كردن مواد غذايي كافي و مناسب، به ميزان زيادي وابسته به مصرف انرژي مي­باشد.نگراني­هاي مربوط به حفاظت از سوخت­هاي فسيلي و انتشار گازهاي گلخانه­اي منجر به افزايش تحقيقات بر روي توازن انرژي در سيستم­هاي توليد گياهان زراعي شده است. تحقيق حاضر از لحاظ هدف كاربردي است، چون نتايج آن براي برنامه­ريزان، دست اندركاران سياست­هاي توسعه كشاورزي كشور قابل استفاده مي‌باشد. اين تحقيق در شهرستان قزوين و در باغات سنتي و نيمه­ مكانيزه پسته انجام شد. براي دستيابي به اطلاعات مورد نياز پرسش­نامه­ هاي مقدماتي طراحي شد كه براي پيش آزمون اوليه در مصاحبه با تعدادي باغدار در منطقه مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه تاثير مساحت و روش توليد بر انرژي نهاده، ستانده و شاخص­هاي انرژي در سطح يك درصد معني­ دار بود. مجموع كل انرژي نهاده در باغات سنتي در مساحت مزرعه كمتر و بيشتر از 1 هكتار به ترتيب 29943 و 25773 مگاژول در هكتار و در باغات نيمه­ مكانيزه در مساحت مزرعه كمتر و بيشتر از 10 هكتار به ترتيب برابر 37906 و 31061 مگاژول در هكتار بود. انرژي ستانده نيز به ترتيب 12625، 9558، 20295 و 12756 مگاژول در هكتار بود. در تمامي باغات، بيشترين ميزان مصرف انرژي مربوط به نهاده سم و كود شيميايي بود. انرژي سوخت نيز پس از آن در رتبه بعدي قرار گرفت. بيشترين مقدار كارايي انرژي و بهره­ وري انرژي به ترتيب، 54/0 و 045/0 كيلوگرم بر مگاژول در باغات نيمه­ مكانيزه با مساحت كمتر از 10 هكتار بود.

This Article has no English Abstract