ابعاد عملكردي و جايگاه توانبخشي در مبتلايان به كوويد-19: مطالعه مروري

Functional Dimensions and Rehabilitation Status in COVID-19 Patients: Narrative Review

توانبخشي بيماران مبتلا به كوويد-19 فقط شامل توجه به مشكلات تنفسي، عفوني يا عصبي جداي از ساير اقدامات پزشكي در خصوص مواردي مانند زخم بستر، ضعف عضلات محيطي، انقباضات عضلاني نمي‌باشد. محدوديت‌هاي مفصلي، اختلالات تعادل و پاسچر و ضعف جسمي ناشي از استراحت طولاني مدت در تختخواب، به طور چشمگيري مي‌توانند شانس بازگشت به وضعيت عملكردي قبل از عفونت را كاهش دهند. اين جنبه‌ها عميقاً بر مراقبت توانبخشي افراد مبتلا و بويژه تيم پزشكي تأثير مي گذارند. با توجه به ناشناخته بودن نقش توانبخشي و ابعاد عملكردي آن (حتي بين متخصصان و كادرهاي درماني) در پاندمي‌ كوويد-19، هدف اين مطالعه بررسي ابعاد عملكردي و جايگاه توانبخشي در مبتلايان به كوويد-19 مي باشد. يافته هاي اين مطالعه مروري نشان مي دهد كه توانبخشي بيماران كوويد-19 مي‌تواند عملكرد ريوي تنفسي را بهبود بخشد، عوارض فيزيكي را كاهش دهد، عملكرد و رفع اختلالات شناختي، و كيفيت زندگي افراد مبتلا را بهبود دهد.

Rehabilitation of patients with Covid-19 does not only include attention to respiratory, infectious or neurological problems, apart from other medical measures such as bedsores, peripheral muscle weakness, and muscle contractions. Joint limitations, balance and postural disturbances, and physical weakness due to prolonged bed rest can significantly reduce the chances of returning to pre-infection functional status. These aspects profoundly affect the rehabilitation care of patients and especially the medical team. Due to the unknown nature of the role of rehabilitation and its functional dimensions (even among specialists and medical staff) in Covid-19 pandemics, the purpose of this review is to investigate the functional dimensions and status of rehabilitation in Covid-19 patients. The findings of this review show that rehabilitation of Covid-19 patients can improve pulmonary respiratory function, reduce physical complications, improve cognitive function, and improve the quality of life of patients.