راه‌حل مدل-بنيان براي مديريّت منابع آب و خاك: فرصت‌ها و تهديدها

با پيشرفت جهان به سمت روند مدل‌محور، مديريّت طبيعت بيش از پيش درگير ساختارهاي الگويي شده‌است و امروزه شناخت محيط‌زيست چنان در قالب مدل‌سازي متجسّم مي‌شود كه مدل ابزار مبنايي اين شناخت تلقي مي‌شود. لذا اين پژوهش با بهره‌گيري از تحليل محتوا كيفي و تأكيد بر مدل‌سازي منابع آب و خاك تلاش دارد كه نشان‌دهد مقبوليت مدل‌ها متناظر است با انديشه‌ها و سياست‌هاي اقتصاديتوسعه‌اي. نتايج تحليل محتوا بيان‌كننده‌ي تعريف مدل به‌عنوان ابزار منعكس‌كننده‌ عملكرد سياست‌هاي محيط‌زيستي مديران و سياستگذاران است. استخراج چهار رابطه‌ي اساسي بين نگاه سياستي و چارچوب مدل‌هاي محيطي نيز حاكي از آن است كه مدل قادر به ادامه‌ي شناخت كامل چارچوب معرفتي محيط‌زيست براي تحليل نيست. درحالي كه تلاش دارد كه روابط بين فرآيند سياستگذاري و فرآيندهاي طبيعي را مفهوم‌سازي كند. به شكلي كه سياستگذار وظيفه‌ سياستگذاري را به بهترين شيوه انجام دهد و وقتي موازنه‌ نابهينه در اعمال‌هاي مديريتي‌اش وجود دارد، راه‌حلّ‌هايي براي بهينه‌شدن آن ارائه دهد.