تحليل مؤلفه‌‌هاي مدرنيسم در شعر موج نو و حجم (با تكيه بر اشعار احمدرضا احمدي و يدالله رؤيايي)

جنبش مدرنيسم كه از آن به نوگرايي ياد مي‌‌شود از نيمۀ دوم سدۀ نوزدهم در فرانسه پديد آمد و به سرعت راه خود را به ساير كشورهاي جهان گشود. شعر ايران نيز در دورۀ مشروطه با نوجويي‌‌هاي شاعراني چند به سوي تغيير و تحول پيش رفت، اما تاريخ ادبيات مدرن رسما از نيما آغاز گرديد و بعد از آن شاگردانش هر كدام به شيوه‌‌اي راه او را ادامه دادند. احمدرضا احمدي پرچم‌‌دار موج نو و يدالله رؤيايي بنيانگذار شعر حجم از اصلي‌‌ترين چهره‌‌هاي شاخص مدرن معرفي مي‌‌گردند كه از دهۀ چهل با تاثيرپذيري از مكاتب ادبي غرب و فضاي باز نسبتا سياسي و اجتماعي راه تازه‌‌اي را در عرصۀ شعر پيش گرفتند و در پي سنت‌‌شكني بر آمدند. پژوهش حاضر هدفش پاسخ به اين پرسش است كه آيا اشعار احمدي و رؤيايي آثاري مدرن به شمار مي آيند و طبق نظريات مدرنيسم اطلاق صفت مدرن بر آنها جايز است؟ يافته‌‌هاي اين پژوهش كه به روش تحليل محتوا و با استفاده از ابزار كتابخانه‌‌اي انجام شده است، نشان مي‌‌دهد؛ معيارهاي مدرنيستي هم در فرم شعر و هم در محتوا به صورت برجسته‌‌اي نمود يافته است، به گونه‌‌اي كه مي‌‌توان اين دو را از شاعران مدرنيست معاصر ايران به حساب آورد.