حمايت از زيرساخت‌هاي انرژي در مخاصمات مسلحانۀ بين‌المللي

زيرساخت‌هاي انرژي از منظر اقتصادي و اجتماعي اهميت بسزايي براي كشورها دارد. وقوع مخاصمات مسلحانۀ بين‌المللي، اين زيرساخت‌ها را در معرض تخريب و يا اختلال قرار مي‌دهد. با توسعۀ فناوري، اين زيرساخت‌ها با تهديدات نوين سايبري نيز روبه‌رو شده است. بنابراين، حمايت‌هاي حقوقي بين‌المللي و حقوق بشردوستانه از اين تأسيسات ضرورت بيشتري پيدا مي‌كند. اين حمايت‌هاي حقوقي به موجب حقوق بين‌الملل بشر و حقوق بشردوستانه قابل اعمال است. مقررات كنوانسيون‌هاي ژنو و پروتكل الحاقي اول، نقش مهمي در اين خصوص ايفا مي‌كند. اين مقاله با هدف درك ماهيت الزامات حقوقي بين‌المللي در اين زمينه و دريافت كيفيت اين قواعد و مقررات، با شيوۀ توصيفي و تحليلي نگاشته شده است و به اين نتيجه مي‌رسد كه حمايت‌هاي مقرر در اين اسناد، به واسطۀ پديداري شيوه‌هاي نوين جنگي و گسترش روزافزون تهديدات عليه زيرساخت‌هاي انرژي، تا حدود زيادي ناكارآمد جلوه مي‌نمايد. نوآوري‌هاي دولت‌ها و سازمان‌هاي بين‌المللي براي تدوين قواعد و مقررات حقوقي نيز كُند و عمدتاً با ماهيت حقوقي غيرالزام‌آور همراه بوده است.