ارزيابي نظريه احترام به طبيعت در اخلاق محيط زيست

Assessment of Respect for nature theory in environmental ethics

تمركز بر رفاه انسان و بي‌توجهي به ساير موجودات زنده در استفاده از منابع محدود طبيعي پيامدي جز بحران محيط زيست ندارد. از آنجا كه هيچ تدبيري به اندازه اخلاق نمي‌تواند انسان را از درون به ترك رفتار ناشايست ملزم كند، براي رهايي از بحران محيط زيست نيز لازم است اخلاق محيط زيست را جدي بگيريم. اخلاق محيط زيست مجموعه‌اي از معيارهاي فردي و اجتماعي را در اختيار مي‌نهد كه براي تنظيم رابطه شايسته ميان انسان و محيط زيست ضروري است. متفكران قرن بيستم در قلمرو اخلاق محيط زيست انبوهي از نظريه‌هاي «انسان‌محور»، «زيست‌محور» و «بوم‌محور» توليد كرده‌اند كه به نظر مي‌رسد در ميان آن‌ها نظريه‌هاي زيست‌محور، به‌خصوص نظريه «احترام به طبيعت»، از معقوليت قابل قبولي برخوردارند. در اين پژوهش نخست مي‌كوشيم اين نظريه را صورت‌بند‌ي كنيم، سپس معقوليتِ آن را در بُعد نظري و عملي نشان دهيم و در پايان به اشكالاتي كه به اين نظريه وارد شده است، پاسخ دهيم.

Environmental crisis is due to the welfare of humans and the negligence of other living organisms in the use of natural resources. Because of the ethics more than other schemes of protecting the environment can lead to require humans to leave bad behavior towards the environment, for resolve of this crisis, we need to attend to the ethics of the environment seriously, because it provides us with a set of personal and social criteria that are essential for establishing relationship between humans and their environment. In twentieth-century, thinkers in the field of environmental ethics generate “anthropocentric”, “biocentric” and “ecocentric” theories. Among these theories, biocentric theories, in particular the theory of “respect for nature”, are in an acceptable level of rationality. In this research, we will formulate this theory, then we will prove that this theory is reasonable in field of environmental ethics. Finally, we will respond to criticisms of this theory.