تلقي جرم انگارانه از اقدام به خودكشي (ناموفق) و برخي صور مداخله در ارتكاب آن در حقوق جزايي ايران

رفتاري است كه در آن مرتكب به صورت (غالبا) ارادي و با ميل و خواست باطني به ،« خودكشي » كه فاعل و مفعول آن از وحدت « مردن » نه ،« قتل » زندگي خود پايان مي دهد. به واقع نوعي است از برخوردار مي باشد. در حرمت اين عمل بين فقها و حقوقدانان إجماع متقني وجود دارد تا جائي كه دست يازيدن به خودكشي را در زمره معاصي و گناهان كبيره قلمداد نموده اند ليكن بحث اصلي آن جا است كه آيا با توجه به معيارهاي جرم انگاري (بالاخص در نظام حقوقي حاكم بر كشور ما) – اگر نگوئيم نفس خودكشي – قلمرو وحواشي آن، همچون شركت، معاونت، تسبيب و... قابليت قرار گرفتن در دايره شمول را در مفهوم عام و كلي دارد يا خير؟ لذا در پژوهش حاضر، سعي گرديده موضع « مجازات » و متعاقبا « جرم » حقوق كيفري ايران نيز در اين خصوص تبيين و سپس مستندات توجيهي در ارتباط با لزوم يا عدم لزوم جرم انگاري خودكشي و شقوق مختلف ارتكاب آن ضمن توجه به تحركات هر چند ملايم و محتاطانه قانون ماده 15 قانون جرايم رايانه اي (1388) و يا مواد 295 و «ب» گذار طي چندين سال اخير مانند وضع بند 379 قانون مجازات اسلامي (1392) عرضه گردد.