اصول مذاكره براي پيشبرد برنامه‌هاي سلامت

سازمان ها از مهم ترين دستاوردهاي تاريخي زندگي اجتماعي بشرهستند و جامعه امروزه جامع هاي سازماني است چرا كه: كودكان در سازماني به نام زايشگاه به دنيا مي آيند، بيشترسال هاي رشد و تربيت خود را در سازماني به نام آموزشگاه مي گذرانند و پس از فراغت از آن، به نحوي در سازمان هاي دولتي و غير دولتي، صنعتي، تجاري يا آموزشي مشغول كار مي شوند. انسان اصلي ترين مولفه در پيكره اين سازمان هاست. با افزون شدن دانش بشري، محوري ترين ابزار و توانمندي كه از اولين برخورد انسان با انسان مطرح مي شود و تا آخرين لحظات زندگي دوام پيدا مي كند روش و چگونگي ارتباط گيري با ديگران است. مذاكره يكي از رخدادهاي ارتباط است چرا كه ما در دنياي ارتباطات زندگي مي كنيم و عدم مهارت در ارتباطات مي تواند مانع موفقيت و پيشرفت ما در حوزه هاي مختلف شود. در برخي از سازمان ها مانند بهداشت و درمان اين موضوع اهميت بيشتري پيدا مي كند. به دليل اين كه رسالت اصلي وزارت بهداشت پيشگيري از بيماري ها و ارتقاي سلامت مردم است، اما 80 درصد عوامل موثر بر سلامت در اختيار وزارت بهداشت نيست بلكه صنوف، دستگاه هاي دولتي و قانونگذار، دستگاه هاي اجرايي، قوه قضاييه و رسانه ها كه روح و روان مردم را تغذيه مي كنند در اين حوزه تاثيرگذار هستند.بنابراين حمايت طلبي و مذاكره امروزه يك الزام براي فعالان عرصه سلامت است. اهميت مهارت هاي مديريتي و ارتباطي را مي توان در نتيجه تحقيقات مجمع جهاني اقتصاد كه روي 9 صنعت در 15 كشور توسعه يافته دنيا انجام گرفته مشاهده كرد. در اين بررسي از 10 مهارت برتري كه يك انسان موفق در سال 2020 به آن نياز خواهد داشت، 6 مهارت آن يعني: تفكر انتقادي، مديريت افراد، مهارت هماهنگ شدن با ديگران، هوش هيجاني، مديريت مبتني بر ارايه خدمت و مذاكره مستقيم، به ارتباط و تعامل بين فردي مربوط است و 4 مورد بعدي شامل: مهارت حل مسأله، خلاقيت و نوآوري، مهارت تصميم گيري و قضاوت و انعطاف پذيري شناختي تأثيري غيرمستقيم دارند.