كاركرد‌‌هاي قاعده وجوب‌‌بالذات در قلمرو مسائل كلامي

قاعده «وجوب‌‌بالذات» كه از آن مي‌‌توان با نام قاعده «وجوب‌‌وجود» نيز ياد كرد، به جهت نقشي كه در اثبات اصول و مباني اعتقادي دين اسلام دارد، يكي از مهم‌‌ترين قواعد دانش كلام محسوب مي‌‌گردد. تحقيق در گستره كارآمدي اين قاعده در قلمرو مباحث كلامي نشان خواهد داد كه در اثبات چه مسائلي از مباحث علم كلام كارآيي دارد و متكلمان اماميه در اثبات آموزه‌‌هاي اعتقادي به چه ميزان از آن بهره برده‌‌اند. پژوهش حاضر با استفاده از روش كتابخانه‌‌اي و با رويكرد تحليلي به طور مفصل كاربست‌‌هاي مختلف قاعده وجوب‌‌بالذات را در تراث مهم كلامي اماميه مورد كنكاش و مداقه قرار داده و روشن ساخته است كه اين قاعده در اثبات صفات ثبوتيه و سلبيه خداي متعال كارآيي دارد و دانشمندان علم كلام در مذهب اماميه از قاعده مذكور، در مبحث توحيد و شاخه‌‌هاي مربوط به آن بهره‌‌هاي وافري برده‌‌اند