رابطه بين گرايش دختران به فرار از منزل و افزايش مفاسد اجتماعي با وضعيت اقتصادي خانواده‌ها در استان خراسان شمالي

فرار دختران از خانه در جامعه ‌ايراني به دليل معيارها، هنجارها و ارزش‌هاي ديني، خانوادگي و اجتماعي، يك آسيب و مسئله اجتماعي ميباشد كه به افزايش نرخ مفاسد اجتماعي (فعاليت باندهاي تجارت دختران، باندهاي فحشاء و روسپيگري، اعتياد،…) منتهي ميگردد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين گرايش دختران به فرار از منزل و افزايش مفاسد اجتماعي با وضعيت اقتصادي خانواده‌ها در استان خراسان شمالي انجام پذيرفته است. اين تحقيق به روش پيمايشي با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته "گرايش دختران به فرار از منزل و افزايش مفاسد اجتماعي" و پرسشنامه محقق ساخته "وضعيت اقتصادي خانواده‌ها" انجام شده است. پس از تاييد روايي صوري، پايايي پرسشنامه ها با استفاده از آزمون آلفاي كرونباخ به ترتيب 0/68 و 0/90 بدست آمد. جامعه آماري به تعداد 67241 نفر اعم از كليه دختران 10 تا 14 ساله كه هرگز ازدواج نكرده بودند و مقيم استان خراسان شمالي در سال 97 بوده اند، مي‌باشد. نمونه آماري بر طبق جدول مورگان شامل 342 نفر از كل جامعه مي‌باشد كه به روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي نسبي پرسشنامه در بين ايشان توزيع شد. با انجام آزمون‌هاي همبستگي فرضيه اصلي اين پژوهش در سطح اطمينان 99% مورد تأييد قرار گرفت. همچنين بين مؤلفه‌هاي فرعي پژوهش (گرايش دختران به فرار از منزل به دليل داشتن ناپدري يا نامادري، گرايش دختران به فرار از منزل به دليل شكست تحصيلي و سرزنش والدين، گرايش دختران به فرار از منزل به دليل سختگيري و وجود شرايط تنبيه از سوي والدين) و افزايش مفاسد اجتماعي فرار دختران با وضعيت اقتصادي خانواده‌ها سطح اطمينان 99% رابطه معناداري وجود دارد.